“Als ik binnenkom begint ze direct te lachen”

Bijna een jaar geleden maakte Miriam de overstap van de detailhandel naar de ouderenzorg. Nu werkt ze met veel plezier als Leerling Helpende bij locatie De Vlechting. Ze heeft prettig contact met alle bewoners. Maar met één mevrouw heeft ze een extra bijzondere band.

Stel je voor: Je komt in een land waar niemand jouw taal spreekt terecht in een verzorgingstehuis. Hoe voel je je dan? Dat is de vraag die Miriam zichzelf stelde toen ze mevrouw leerde kennen. “Deze mevrouw is van Koerdische afkomst. Ze spreekt geen Nederlands en is eenzijdig verlamd. Ik doe mijn best om haar te begrijpen. Ik wil haar graag een prettig en veilig gevoel geven. Vanaf het begin heb ik een goede klik met haar.”

Begrijpen

“Soms is het wel lastig dat ik haar niet kan verstaan. Maar nu ik haar langer ken, begrijp ik haar ook steeds beter. Ik weet wat ze wil en wat ze prettig vindt en wat niet. Aan haar gezichtsuitdrukking kan ik zien hoe zij zich voelt. Ze vind het fijn als ik haar rug stevig was en droog. Ik zie hoe ze geniet van handzorg. Als ik in het weekend werk knip ik haar nagels en masseer ik haar handen. Dat is echt even een momentje van ons samen. Ook als ze pijn heeft of zich niet fijn voelt zie ik dit aan haar. Laatst merkte ik dat ze verdrietig was, omdat ze haar dochter zo miste. Toen zijn we samen gaan videobellen met haar dochter.”   

Vertrouwen en humor 

Hoewel mevrouw het niet met woorden kan uiten, merkt Miriam dat ze het fijn vind als ze er is. “Als ik binnenkom begint ze direct te lachen. Dan noemt ze enthousiast mijn naam. Soms zingt ze dan een Koerdisch liedje en dan doe ik een gek dansje voor haar. Dan liggen we samen helemaal in een deuk.  

Laatst was ik een paar dagen vrij. Ik hoorde van collega’s dat mevrouw zich toen niet wilde laten omkleden. Maar toen ik haar die avond naar bed bracht, liet ze het na een tijdje toch toe. Dat komt denk ik omdat ze mij vertrouwt en goed kent. Ze weet wat ze aan me heeft. Dat doet me enorm goed.”