Lettergrootte A A
Volg ons

Volg Marina, Heleen en Yvonne

Vind hier de baan die bij je past

Geef jij onze cliënten de regie over hun leven terug?

Geef jij onze cliënten de regie over hun leven terug?
Geef jij onze cliënten de regie over hun leven terug?

Een stukje mooier

Daar lig je dan, stilletjes in je bed starend in het niets. Ik kom dichterbij en je kijkt me aan maar ik betwijfel of je me ook echt ziet. Ik pak je hand en jij knijpt er zachtjes in, een klein gebaar alsof je zeggen wilt: ik weet dat je er bent. Zachtjes praat ik tegen je en je lippen bewegen zonder geluid, ons lijntje is er nog.  

Soms komt er iemand op je pad met wie je direct een klik hebt, iemand die in een seconde een plekje in je hart verovert om daar altijd te blijven zitten.  

Voor mij ben jij zo iemand: mijn eerste dag op de Weegbree was op jouw verjaardag, mijn eerste verhaal ging over jou.

Jij geeft mij iedere dag weer een moment waarvan ik denk: dít is waarom ik zo van mijn werk hou. Dit is voor mij waar ons beroep voor staat, waardoor ik altijd met plezier naar mijn werk kom.

Met dichte ogen wanneer ik je opmaak, genietend met een glimlach rond je lippen.

Jouw stralende ogen wanneer ik je begroet, je over mijn wang aait soms.

Wanneer we samen door de gang lopen en ik mijn arm om je heen sla, kruip je in het holletje van mijn arm en pak je me stevig vast terwijl je op mijn rug klopt.

De afgelopen jaren kreeg de dementie je steeds verder in zijn greep, maar zoals je dochter zei: Liefde geven kon je nog steeds als geen ander.

Altijd gezorgd, je hele leven lang. Voor je gezin, in je werk als verpleegkundige, zelfs in de Weegbree was je druk in de weer wanneer er iemand vroeg om de zuster.

Prachtige verhalen over vroeger, je gastvrijheid en hoe je was als moeder en oma.

‘Oma Snoepje’, zelfs de laatste weken gaf je blijk van herkenning wanneer ik hierover praatte.

Steeds verder raakte je in je eigen wereld, je leverde steeds meer in totdat we allemaal dachten: het is goed zo. Maar nog steeds ben je er.

En nu lig je daar, lijkt je lichaam toch ook te zeggen dat het uitgestreden is.

Je dierbaren staan rond je bed en je voelt hun nabijheid, troostend als een arm om je heen.

In het hoekje van je kamer zit je man, kijkend naar het gebeuren om jou heen. Tranen in zijn ogen. Negenenvijftig jaar zijn jullie getrouwd, vertelt hij, al tweeënzestig jaar bij elkaar. En nu komt dan toch echt het onvermijdelijke. Ik weet niets te zeggen, omdat alles tekort zal schieten.

Ook al weten we allemaal dat dit moment komt, toch overvalt het ons en is het moeilijk, verdrietig, het doet pijn.

En ook al hoort dit evengoed bij mijn werk, het raakt me want je bent me dierbaar geworden.

Ik neem afscheid van je, niet wetend of ik je nog zal zien over een paar dagen.

De rust is je zo gegund, maar wat zal je gemist worden, denk ik bij mezelf.

Want jij maakte niet alleen mijn dag een stukje mooier, dat deed je bij iedereen die in je leven kwam.

 

Door Inge van Westenbrugge, verzorgende 3IG bij ZZG zorggroep.

Volg Inge op LinkedIn.  Reageren op deze blog, stuur Inge een mail via i.vanwestenbrugge@zzgzorggroep.nl.

 


Nieuws & Events
06-12-2018
  Een penetrante lucht van urine en ...
05-12-2018
Op 1 november 2018 is de campagne gestart om de ...
03-12-2018
Daar lig je dan, stilletjes in je bed starend in ...