Lettergrootte A A
Volg ons

Volg Marina, Heleen en Yvonne

Stage

Om half 7 zit ik al in de trein om een uur later op mijn stageadres te zijn.  Na een kort welkom, word ik naar mijn begeleider gebracht, die al bij een cliënt binnen is. Ik kom de kamer binnen en ik zie de cliënt met de rug naar mij toe liggen en kijk in een diepe decubituswond op de stuit. Een sterke lucht dringt mijn neus binnen, ik moet mij even “vermannen” en kijk toe hoe mevrouw verzorgd wordt. De tweede cliënt die wij die ochtend verzorgen is dementerend en wil niet gewassen worden. Maar het “moet”, dus met een extra collega ter ondersteuning, wordt zij vastgehouden, zodat ze verzorgd kan worden.  Die eerste stagedag in een verzorgingstehuis is bijna 28 jaar geleden en ik zie de beelden nog helder voor mij. Voor de verzorgenden was het heel normaal dat cliënten op deze manier benaderd werden. Gelukkig heb ik in andere stages ervaren dat het ook liefdevoller kan.

Als ik kennis maak met de nieuwe eerstejaars stagiaires, denk ik altijd even terug aan die eerste stagedag: hoe spannend en indrukwekkend het was, maar ook dat ik dacht “kan dit niet anders?”. Ik probeer de stagiaires gerust te stellen en ben benieuwd naar hun eerste indruk. Over het algemeen zijn de ervaringen heel positief en enthousiast: “ik kon mij er geen voorstelling van maken hoe het is in “De Wijk”, maar ik vind het heel leuk”. Sommigen zijn zo enthousiast dat ze in latere stages terug willen komen, anderen geven aan dat zij een goede indruk hebben opgedaan en op basis daarvan kiezen voor een andere richting. Dat vind ik nog steeds het mooie aan de brede opleiding die HBO-V is, je kunt zoveel kanten op.

Ook mijn derde stage op een gesloten psychiatrische afdeling heeft veel indruk gemaakt. Als jonge twintiger begeleidde ik leeftijdgenoten met persoonlijkheidsproblematiek, waarbij zelfmoord en automutilatie dagelijks onderwerp van gesprek waren. Tijdens een wandeling met een patiënte gaf ze aan dat ze naar het station wilde. Ik vroeg haar wat zij van plan was, wilde ze voor de stoptrein of voor de sneltrein gaan? Ik probeerde het gesprek aan te gaan, maar ze begon te rennen richting het station. Toen ze er bijna was, wist ik haar met bonkend hart in te halen en te overreden om weer met mij mee terug te gaan naar de afdeling. Achteraf realiseer ik mij dat de begeleiding van een dergelijke ingrijpende ervaring beperkt was. Voor de vaste medewerkers waren dit soort situaties dagelijkse kost. 

De kunst is om je als ervaren (wijk-) verpleegkundige te blijven verwonderen over de gang van zaken, niet afgestompt te raken. Zo kun je goed voor jezelf zorgen en even stoom afblazen bij een collega, maar ook stagiaires en nieuwe medewerkers beter begeleiden.

 

Hester Gerritsen-van den Berg, gebiedsondersteuner wijkverpleging Nijmegen en voormalig wijkverpleegkundige

Volg Hester op Facebook.  Reageren op deze blog, stuur Hester een mail via h.gerritsen@zzgzorggroep.nl.


Filmpjes en Blogs
12-02-2019
Als verzorgende 3IG maak je het verschil voor de cliënten. ...
11-02-2019
Elke dag maken zij het verschil voor ouder wordende mensen. ...
ZZG Zorggroep gebruikt cookies om bepaalde voorkeuren te onthouden en vacatures af te stemmen op je interesses. Akkoord /