Lettergrootte A A
Volg ons

Volg Marina, Heleen en Yvonne

Blik in haar ogen

Ik start mijn dienst bij een cliënt die verblijft in een hospice. Mevrouw heeft een hersentumor. Ik word begroet door een van de vrijwilligers bij de buitendeur en wordt binnengelaten. Ik loop richting haar kamer. Doordat ik al meerdere ochtenden bij haar ben geweest, heb ik al een vermoeden hoe ik haar aantref. Diep verzonken onder een dekbed als een klein muisje verscholen. Ik loop stilletjes naar binnen omdat ik niet goed kan zien of ze nog slaapt. Zet rustig mijn tas neer en hang mijn vest op, en loop naar het bed. Ik doe het dekbed een klein puntje omhoog en zeg, goedemorgen. Ze. kijkt mij wakker aan en begroet mij terug. Ik zie in haar ogen de herkenning. Voor de grap maak ik ook de opmerking, ja zeker ik ben er weer. Ik krijg een grote glimlach. Terwijl ik ondertussen de spullen voor de ochtendzorg pak, verroerd ze zich niet. Ze moet altijd rustig op gang komen dus ik laat haar dat ook doen. Ik zet de rolstoel klaar en vraag of zij klaar is om op te staan. Ja hoor, zegt ze. Rustig help ik haar tot zitten op de bedrand. Staan gaat moeilijker en ook het begrip wordt minder door de hersentumor. Ik ga naast haar zitten en benoem wat wij gaan doen. Samen gaan we staan. Ze laat de handelingen toe en ik merk dat ze ergens toch begrijpt wat wij nu gaan doen. Ik breng haar naar de douche en begeleidt haar naar de douchestoel. Ze kan zichzelf niet meer douchen dus deze handeling neem ik over. Vandaag gaat het douchen redelijk goed. Af en toe duurt het iets langer voordat ze begrijpt wat ik bedoel. Ik zorg ervoor dat ik korte en duidelijke instructies geef, niet teveel praat tussendoor omdat dit haar af zal leiden, en ik ondersteun haar bij wisseling van houdingen. Ik merk dat ze tot rust komt en dat ze geniet van het douchen. Ik kleed haar aan en op dat moment geeft zij aan dat zij moet plassen. Ik help haar naar het toilet, die in dezelfde ruimte bevindt. Terwijl ze op de wc zit, zie ik dat een broekspijp erg nat is. Ik kijk naar de douche en bedenk mij dat de spijkerbroek mogelijk op de grond is gekomen dus dat het komt door de natte vloer. Ik pak een nieuwe broek en zodra ik bezig ben, merk ik dat ook de sokken en onderbroek ook helemaal nat zijn en die hebben de grond niet geraakt. Ik kijk naar mevrouw en ik zie het in haar ogen. Wij waren net te laat voor de wc of niet, vraag ik haar. Knikkend bevestigt ze dat. Ik stel haar gerust dat dit helemaal geen probleem is en dat ik het zal oplossen dus zorg dat zij schone kleren aankrijgt. Na de verzorging neem ik haar mee naar de huiskamer. Ze krijgt een boterham aangereikt door de vrijwilligers en ik merk in haar houding dat zij niet goed begrijpt dat zij de vork kan pakken. Ik reik haar een stuk brood aan en smakelijk eet ze het op. Met ondersteuning van een vrijwilliger eet ze de rest van de boterham op en ondertussen ruim ik de kamer op en werk ik mijn rapportage bij. Mijn werk zit er nu voor vanochtend op en ik loop nog even de huiskamer in om mevrouw gedag te zeggen. Ik ga naast haar zitten en geef aan dat ik weg ga. Op dat moment kijkt ze me met veel dankbaarheid en helderheid aan. Ik weet dat ze er op dat moment heel goed bij is, alleen kan zij niet goed zeggen wat zij wil. Ging weer goed vandaag toch? vraag ik. Haar ogen vullen zich met tranen en ze knikt. Fijn, zeg ik, ik doe het graag en ik zie u snel weer. En net als ik op wil staan, zie ik de pretoogjes van mevrouw en zegt, dat zullen wij wel zien. Volg Tanja op LinkedIn. Reageren op deze blog, stuur Tanja een mail via t.devos@zzgzorggroep.nl.

 


Verhalen
08-05-2019
Wijkverpleegkundigen bij ZZG hebben een afwisselend en ...
12-02-2019
Als verzorgende 3IG maak je het verschil voor de cliënten. ...
11-02-2019
Bekijk video's en lees persoonlijke verhalen van ...
ZZG Zorggroep gebruikt cookies om bepaalde voorkeuren te onthouden en vacatures af te stemmen op je interesses. Meer informatie?
Sluiten